Ο Βασίλης Κουτρουλάκης βρήκε στη μελισσοκομία τη διέξοδο από μια ασφυκτική ζωή στην πόλη. Το εξαιρετικό μέλι του ήρθε πρώτο στην τυφλή γευσιγνωσία του «Γαστρονόμου».

Στην τυφλή γευσιγνωσία μελιού της ομάδας του «Γαστρονόμου», το προϊόν που συγκέντρωσε τη μεγαλύτερη βαθμολογία ήταν το μέλι χαρουπιάς Korys, με 305 βαθμούς παρακαλώ, για ένα μέλι φθινοπωρινό, ασυνήθιστο. Πικάντικο στη γεύση, που βγάζει πολλές νότες καφέ, ελαφρώς καπνιστό, ένα γαστρονομικό μέλι που είτε θα λατρέψεις είτε θα μισήσεις. Οι γευσιγνώστες πάντως το αγάπησαν όλοι. Το δεύτερο καλύτερο έλαβε 262 βαθμούς, ένα μέλι βελανιδιάς, πάλι της εταιρείας Korys. Τυχαίο;

Δεν υπήρχε αμφιβολία πως ο νεαρός μελισσοκόμος Βασίλης Κουτρουλάκης από την Κλειτορία Αχαΐας πήρε τη σωστή απόφαση όταν, πριν από 21 χρόνια, παράτησε τη ζωή στην Αθήνα και εγκαταστάθηκε στη γενέτειρα της μητέρας του για να ασχοληθεί με τα μελίσσια. Η σχολή μελισσοκομίας μετά το λύκειο παραδέχεται ο ίδιος πως ήταν τυχαία επιλογή. Δεν είχε συγγενείς μελισσοκόμους, δεν ήξερε τίποτα για τα θαυματουργά έντομα και έψαχνε μια αφορμή για να έρθει στο χωριό – δεν του ταίριαζε η πόλη.

Τα πρώτα χρόνια τον βοήθησαν με τα μυστικά του επαγγέλματος δύο ντόπιοι παραγωγοί. Άλλωστε η περιοχή φημίζεται για το εξαίρετο μέλι ελάτης λόγω του ελατόδασους του Χελμού. Σήμερα, είκοσι χρόνια αργότερα, ο Βασίλης Κουτρουλάκης ταξιδεύει τα 600 μελισσοσμήνη του σχεδόν σε όλη την Πελοπόννησο, την Εύβοια και την ηπειρωτική Ελλάδα – μέχρι το Σουφλί έχει φτάσει– , κυνηγώντας την ανθοφορία και τη μελιτοφορία ολοχρονίς. Όταν βρίσκεται στην Κλειτορία, κοντά στα Καλάβρυτα, αλείφει το ψωμί των παιδιών του με μέλι ελάτης βανίλια που αρέσει στην κόρη του Γεωργία ή με εκείνο της βελανιδιάς που αρέσει στον γιο του Δημήτρη. Από το 2008 λειτουργεί επίσημα εδώ το σύγχρονο μελισσοκομικό του εργαστήριο με θέα τον Χελμό. Από αυτό το βουνό εμπνεύστηκε και το όνομα του προϊόντος: Kόρυς. Στα αρχαία ελληνικά είναι το ψηλότερο σημείο της περικεφαλαίας, που θυμίζει την κορυφή του βουνού, το οποίο χαιρετίζει κάθε μέρα φτάνοντας στη μονάδα του. Από εδώ φεύγει περίπου το 30% της παραγωγής σε Γερμανία, Αγγλία, Φινλανδία, Αυστρία και Αμερική, μικρές ποσότητες που σταθερά αυξάνονται. Άλλο ένα παράδειγμα που επιβεβαιώνει πως η τύχη, μαζί με τη σκληρή δουλειά, βοηθά τους τολμηρούς.