Μεγάλωσε στην Αθήνα και συγκεκριμένα στην γειτονιά των Αμπελοκήπων. Του αρέσει πολύ να παίζει μπάσκετ, αλλά δεν χάνει την ευκαιρία, τις διακοπές του καλοκαιριού να τις περνάει στο χωριό της μητέρας του, στο Πλανητέρο Αχαΐας.

«Θυμάμαι ακόμη όλες εκείνες τις μέρες που μας έπαιρνε το βράδυ, παίζοντας στις γειτονιές του χωριού. Θυμάμαι ακόμη τη γιαγιά να με ψάχνει και τον παππού καθώς γυρνούσα σπίτι, να με λοξοκοιτάζει, χωρίς να μιλάει και πολύ». Συναντήσαμε τον μελισσοκόμο Βασίλη Κουτρουλάκη, και μπήκαμε σε ένα σύμπαν σπουδαίο, στο σύμπαν της μέλισσας.

Θέλει να ζήσει στο χωριό

Το μακρινό 2001, αποφασίζει ότι θα αφήσει πίσω του την Αθήνα, θέλοντας να θέσει τις βάσεις, ώστε να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια, μακριά από την μεγαλούπολη και παρέχοντας μία ποιοτική καθημερινότητα τόσο στον ίδιο, όσο και στην μελλοντική του οικογένεια.

Πριν από αυτό όμως, φοιτά στην Τεχνική Σχολή των Αναβρύτων, όπου σε μία απόφαση της στιγμής, επιλέγει το Τμήμα της Μελισσοκομίας και όχι της ανθοκηπουρικής, με την οποία υπήρχε μία σχέση της ευρύτερης οικογένειας. «Επιστρέφω σπίτι μου και λέω στη μάνα μου, ότι πήγα στη μελισσοκομία. Με κοιτάζει με απορία. Ακούω «μερικά» και τα πράγματα προχωράνε!».

Η οικογένεια και η αγάπη για τις μέλισσες

Ολοκληρώνοντας τη σχολή, τα πράγματα είναι μονόδρομος. Αυτό που μάλλον ήθελε από πάντα, να μείνει μόνιμα στο χωριό, τώρα θα γίνει και μάλιστα με έναν τρόπο ιδανικό. Μπορεί να έχει τελειώσει τη Σχολή, ωστόσο μελισσοκόμος δεν έχει γίνει ακόμη.

«Η πολύτιμη βοήθεια δύο ανθρώπων του χωριού, είναι εκείνη που με κάνει μελισσοκόμο στην πράξη», θα μας πει καθώς ανηφορίζουμε σε ένα χωμάτινο δρόμο, για να φτάσουμε μερικές κυψέλες τις οποίες έχει τοποθετήσει κοντά στην παλιά αποθήκη του παππού. Εκεί μαθαίνουμε και το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής του. Μαζί με την σύζυγό του την Παναγιώτα, η οποία είναι νηπιαγωγός, έχουν αποκτήσει δύο παιδιά, την Γεωργία και το Δημήτρη και τρέφουν όλοι τους μία υπερβολική αγάπη για τις μέλισσες.